Γιατί η “μεταρρύθμιση” των πνευματικών δικαιωμάτων, τελικά θα τα σκοτώσει

Share μοιράστε

Γιατί η “μεταρρύθμιση” των πνευματικών δικαιωμάτων, τελικά θα τα σκοτώσει

https://5612b17129a48e4f024f7b4772622602f8fdee55-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0aUJfcjZ6cDl2WE0

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: P2P Foundation, “Why 'Reforming' Copyright Will Kill It”, Kevin Carson, September 6, 2016, Tags: Building the Open Source Circular Economy, Copyright/IP, Culture & Ideas, Open Content, P2P Art and Culture, P2P Culture and Politics)

Εικόνα από τον Martin Krzywinskihttps://c8cb0f46d95d50b8eba4e0cbd116d796659ad881-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0elQ5emZtbDUtMnM

Το Electronic Frontier Foundation υπέβαλε πρόσφατα μήνυση εναντίον του Section 1201 [17 U.S. Code § 1201 - Circumvention of copyright protection systems] του νόμου Digital Millennial Copyright Act (DMCA) με βάση λόγους που αφορούν την συνταγματικότητα του [βλ. όλο το κείμενο της μήνυσης, pdf αρχείο 32 σελίδες στα αγγλικά και βλ. επίσης και την ιστοσελίδα του EFF που είναι αφιερωμένη σχετικά με το θέμα του DRM στο “Digital Rights Management and Copy Protection Schemes” (Η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων και τα Συστήματα Προστασίας από την Αντιγραφή)]. Σύμφωνα με την μήνυση, το Section αυτό -το οποίο ποινικοποιεί όχι μόνο την καταστρατήγηση του Digital Rights Management (DRM), αλλά ποινικοποιεί και την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το πώς μπορεί να γίνει αυτή- είναι μια παραβίαση της ελευθερίας του λόγου σύμφωνα με την Πρώτη Τροπολογία (First Amendment to the United States Constitution). Στον ιστότοπο Defective By Design στο άρθρο “This lawsuit could be the beginning of the end for DRM” (Αυτή η δίκη θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για το DRM, 17 Αυγούστου 2016), ο Zag Rogoff υποστηρίζει ότι η ανατροπή του Section 1201 μπορεί κάλλιστα να καταστρέψει συνολικά όλο το οικοδόμημα του DRM. “Ας ελπίσουμε ότι, όταν το 1201 θα έχει φύγει, τα εργαλεία καταστρατήγησης θα εξαπλωθούν ευρύτερα και θα είναι τόσο δύσκολο να περιοριστούν οι χρήστες από το DRM που οι εταιρείες θα σταματήσουν να προσπαθούν να το επιβάλουν”.

Αυτό θα ισοδυναμούσε με απόλυτη κατάργηση του μοντέλου “DRM Curtain” του καπιταλισμού στον τομέα των πληροφοριών -ένα σύστημα οικονομικής εξόρυξης και ταξικής κυριαρχίας συγκρίσιμο με το σύστημα των γραφειοκρατικών προνομίων στην παλιά Σοβιετική Ένωση, στην εξάρτησή που είχε πάνω στην καταστολή της ελεύθερης ροής των πληροφοριών. Θα βάλει ένα τέλος στον κεντρικό πυρήνα της σημερινής επιβολής των πνευματικών δικαιωμάτων -και σε όλα τα παρελκόμενα από αυτόν εργαλεία, τα DMCA takedowns, τους νόμους “three strikes” που κόβουν τις υπηρεσίες των ISP στους “παράνομους” downloaders και στις κατασχέσεις domain names από τους ιστότοπους ελεύθερου διαμοιρασμού αρχείων.

Αλλά, όπως επισημαίνει και ο Cory Doctorow (βλ. Courtney Nash, “Cory Doctorow on legally disabling DRM (for good)”, O'Reilly Media, 17 Αυγούστου 2016), αυτό όχι μόνο θα καταστρέψει το δρακόντειο νομικό καθεστώς που έχουν επιβάλει αυτές που θεωρούνται ως οι βιομηχανίες πληροφοριών -της μουσικής, των ταινιών, του λογισμικού, κλπ.- αλλά όλο και περισσότερο θα καταλύσει την διαδεδομένη χρήση του λογισμικού πνευματικών δικαιωμάτων για την επιβολή των ιδιόκτητων σχεδίων και επιχειρηματικών μοντέλων πάνω στα φυσικά αγαθά. Αυτό περιλαμβάνει τον περιορισμό των συσκευών με ιδιόκτητα ανταλλακτικά και αξεσουάρ (όπως είναι οι κασέτες εκτυπωτών), όπου γίνεται χρήση του DRM στις συσκευές, για να απορρίπτονται από αυτές τα ανταλλακτικά εκείνα που δεν περνούν από έναν “έλεγχο ακεραιότητας” που επιβεβαιώνει ότι προέρχονται από τον αρχικό κατασκευαστή.

Αυτό είναι ένα φλέγον και ζωντανό θέμα σε πολλούς κλάδους. Είναι ένα θέμα σχετικά με τις αντλίες ινσουλίνης, είναι ένα θέμα με τα μηχανήματα ψηφοφορίας, είναι ένα θέμα με τα τρακτέρ.... Αρκετοί ερευνητές ασφάλειας κατέθεσαν μια σύνοψη λέγοντας ότι είχαν ανακαλύψει επικίνδυνα ελαττώματα σε προϊόντα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όπως πχ. είναι τα μηχανήματα ψηφοφορίας, οι αντλίες ινσουλίνης και τα αυτοκίνητα, όμως οι δικηγόροι τους είπαν ότι δεν μπορούν να τα αποκαλύψουν, γιατί, με το να κάνουν έτσι, ακολουθώντας δηλαδή τον τρόπο της δημόσιας αποκάλυψης, θα αποκάλυπταν πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιους να παρακάμψουν το DRM στις συσκευές και έτσι θα μπορούσε να βρεθούν να αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη για κακούργημα και αστικές αγωγές, για υποβοήθηση της καταστρατήγησης του”.

Με λίγα λόγια, εξαλείφοντας τη νομική εφαρμογή του DRM -από την ποινική εφαρμογή, το μυαλό και όχι από το αστικό δίκαιο- αυτό θα καταστρέψει αποτελεσματικά όλα τα επιχειρηματικά μοντέλα που βασίζονται πάνω σε ιδιόκτητες (κλειστές) ψηφιακές πληροφορίες, τόσο στις “βιομηχανίες πληροφοριών” όσο και σε αυτές, τις αντίστοιχες βιομηχανίες, στον τομέα της μεταποίησης. Και αυτά τα μοντέλα είναι, η κύρια πηγή κέρδους στην/για την σημερινή παγκόσμια εταιρική οικονομία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, στοχαστές όπως ο Doctorow και ο Lawrence Lessig (ένας από τους ιδρυτές των Creative Commons) λένε ότι δεν είναι εναντίον των πνευματικών δικαιωμάτων -το μόνο που θέλουν είναι να τα μεταρρυθμίσουν και να τα καταστήσουν πιο λογικά και πιο σύγχρονα. Αλλά από ότι έχουμε δει παραπάνω, τα πνευματικά δικαιώματα είναι απολύτως εξαρτώμενα από τα μέτρα πολιτειακής αστυνόμευσης, όπως ο νόμος DMCA και οι διατάξεις για την λεγόμενη “πνευματική ιδιοκτησία” στις συμφωνίες “ελεύθερου εμπορίου” όπως η TPP (βλ. “TPP's Copyright Trap”/Η Παγίδα με τα Πνευματικά Δικαιώματα στην TPP, από το EFF), εξαρτώμενα για την όποια επιβίωσή τους σε οποιαδήποτε απόμακρη αναγνωρίσιμη μορφή.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι λέμε πως τα πνευματικά δικαιώματα θα έπαυαν να υπάρχουν ή να είναι εκτελεστέα εφαρμόσιμα σε οποιαδήποτε μορφή. Αλλά το τι θα απομείνουν από αυτά, έτσι και απουσιάσουν τα takedowns του νόμου DMCA και παύσουν οι ποινικές διώξεις για τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων (file-sharing); Θα απομείνει να είναι ένας γραφικός κόσμος πνευματικών δικαιωμάτων, όπως ήταν πίσω στην δεκαετία του 1970. Το κύριο αποτέλεσμα των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων θα ήταν για να αποφευχθεί η μαζική εκτύπωση/αναπαραγωγή μη εξουσιοδοτημένων εκδόσεων βιβλίων που βρίσκονται κάτω από πνευματικά δικαιώματα ή τα φυσικά αντίγραφα δίσκων για πώληση σε καταστήματα. Και αυτό θα είναι πολύ λιγότερο σημαντικό για τους αναγνώστες και τους ακροατές από ότι ήταν πίσω στη δεκαετία του '70, όταν η ενοχλητική ή κακή ποιότητα των φωτοτυπικών μηχανημάτων και των συσκευών εγγραφής σε κασέτες, ήταν η κύρια απειλή για την εκδοτική βιομηχανία και τις δισκογραφικές εταιρίες. Πίσω σε εκείνες τις ημέρες, η σχετική σημασία των πνευματικών δικαιωμάτων ως μηχανισμός για την μείωση της ενοικίασης ήταν περιθωριακή, σε σύγκριση με άλλες πηγές κέρδους του καπιταλισμού.

Το μοντέλο του ιδιόκτητου ψηφιακού καπιταλισμού με τον οποίο είμαστε εξοικειωμένοι σήμερα -το κεντρικό μοντέλο της παγκόσμιας αποτροπής για την εταιρική ενοικίαση- απολύτως εξαρτάται από την επιβολή μέτρων από ένα κράτος αστυνόμευσης, όπως είναι με την ποινικοποίηση της καταστρατήγησης του DRM, τα takedowns (χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία οποιουδήποτε είδους) περιεχομένου που βρίσκεται σε απευθείας σύνδεση (online) και που φέρεται ότι δεν τηρεί τα πνευματικά δικαιώματα και την κυβερνητική κατάσχεση των domain names στο διαδίκτυο και των web hosting servers, πάλι, χωρίς μια δέουσα νομική διαδικασία. Χωρίς όλα αυτά τα μέτρα, όλο το σημερινό οικοδόμημα των πνευματικών δικαιωμάτων, απλώς θα καταρρεύσει.

Αλλά ευτυχώς, το μοντέλο του καπιταλισμού είναι ούτως ή άλλως καταδικασμένο, ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση στην εκδίκαση της μήνυσης από το EFF (και εύχομαι να είναι καλό!). Ακόμα και αν μείνει η κατάσταση ως έχει, οι τεχνολογίες καταστρατήγησης προχωρούν τόσο γρήγορα, ώστε οι νέες εκδόσεις με τα σπασμένα DRM για τις νέες ταινίες και τα τραγούδια, συνήθως εμφανίζονται σε ιστοσελίδες torrent την ίδια σχεδόν μέρα που αυτά κυκλοφορούν και οι Millennials αποδέχονται πλέον τον ελεύθερο διαμοιρασμό αρχείων ως ένα απλό γεγονός της ζωής. Αυτή η κουλτούρα της καταστρατήγησης εξαπλώνεται τώρα και στις ακαδημαϊκές εκδόσεις με το SciHub. Πόσο καιρό λες να χρειασθεί μέχρι αυτή να επεκταθεί και στα ιδιόκτητα ανταλλακτικά και στο διαγνωστικό λογισμικό;

Όπως πάντα, όπως λέει ο σύντροφος στο Center for a Stateless Society, ο Charles Johnson (“Counter-Economic optimism”, Rad Geek People's Daily, 7 Φεβρουαρίου 2009), μια ουγγιά καταστρατήγησης αξίζει όσο μια λίβρα λόμπυ.

https://7baad2b6dc6ce83287148dbe62cba661450c6fec-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0b0ZVN2oxQnNEdmcΑρθρογράφος: Kevin Carson
Ο Kevin Carson είναι ένας ανώτερος συνεργάτης του Center for a Stateless Society (c4ss.org) και κατέχει την έδρα Center's Karl Hess Chair στην Social Theory. Αυτός είναι ένας mutualist και individualist αναρχικός, του οποίου η γραπτή εργασία περιλαμβάνει τα Studies in Mutualist Political Economy [pdf αρχείο, 409 σελίδες στα αγγλικά], Organization Theory: A Libertarian Perspective [pdf αρχείο, 655 σελίδες στα αγγλικά] και The Homebrew Industrial Revolution: A Low-Overhead Manifesto [pdf αρχείο, 399 σελίδες στα αγγλικά], τα οποία είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο. Ο Carson έχει γράψει επίσης σε έντυπες εκδόσεις, όπως το The Freeman: Ideas on Liberty και σε μια ποικιλία από περιοδικά και blogs στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των Just Things, The Art of the Possible, P2P Foundation και το δικό του Mutualist Blog.

Άλλα άρθρα στο P2P Foundation:
https://eb89504a5b0b799d44352e2fc8efda4c90ff1526-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0RGE0TmhIQWl0dEkProject Of The Day: The Operating System, by Nathan Slater, 5 Σεπτεμβρίου 2016

 

 

 

 

 

 

https://e5e517d3a73f03a95789b3cd9e4bdd983cad4e38-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0amxUdnRxWWhkcFUBlockchain and P2P value creation in the Information Age, by Alex Pazaitis, 5 Σεπτεμβρίου 2016

 

 

 

 

 

 

 

https://2627696e03bd149cfc91e558c0bf34bff91babc3-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0Sm5keVlQSXFRam8

Μια Counter-Economic αισιοδοξία

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: Rad Geek People's Daily, επίσημο κρατικό μέσο ενημέρωσης για μια αποσχιστική δημοκρατία του ενός, “Counter-Economic optimism”, 7 February 2009, 3am / revised 6pm 12 February 2009)

Σχετικά: Τα Counter-Economics είναι ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Samuel Edward Konkin III και τον J. Neil Schulman, ελευθεριακούς (libertarian) ακτιβιστές και θεωρητικούς. Ο Konkin ορίζει τον όρο ως “η μελέτη ή η πρακτική όλης της ειρηνικής ανθρώπινης δράσης η οποία απαγορεύεται από το κράτος”. Ο όρος είναι η συντόμευση για το “counter-establishment economics” και μπορεί επίσης να αναφέρεται και ως counter-politics. Τα Counter-Economics ενσωματώθηκαν από τον Schulman στην διδαχή του Konkin για τον agorism.

Πριν από μερικούς μήνες, ο Bill Patry δημιούργησε μεγάλη αναταραχή, όταν έκλεισε το blog του, ενώ σε αυτό είχε περάσει ήδη τέσσερα ολόκληρα χρόνια πάνω στο να προωθεί την μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων. Ένας από τους δύο βασικούς του λόγους για τη διακοπή της λειτουργίας του blog ήταν η απόγνωση του για την κατάσταση που υπάρχει (και χειροτερεύει) στην νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων:

2. Η τρέχουσα κατάσταση της νομοθεσίας περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι πολύ καταθλιπτική

Αυτός είναι ο λόγος που με οδηγεί στην τελική μου απόφαση για το κλείσιμο του blog, ένας λόγος ο οποίος είναι ανεξάρτητος από τον πρώτο λόγο, για: το φόβο μου ότι το blog έχει γίνει πάρα πολύ αρνητικό ως προς το ύφος του. Θεωρώ τον εαυτό μου ως έναν κεντρώο (και όχι στα άκρα) σχετικά με τις πεποιθήσεις μου. Πιστεύω πάρα πολύ ότι, σε κατάλληλες δόσεις τα πνευματικά δικαιώματα είναι απαραίτητα για ορισμένες κατηγορίες έργων, ιδιαίτερα για τις εμπορικές ταινίες, τις εμπορικές ηχογραφήσεις και τα εμπορικά βιβλία, δηλ. στις βασικές βιομηχανίες πνευματικών δικαιωμάτων. Δέχομαι ότι το επίπεδο αυτών των σωστών δόσεων θα ποικίλουν από άτομο σε άτομο και ότι η συνιστώμενη από εμένα δόση μπορεί να είναι χαμηλότερη (ή υψηλότερη) από ότι είναι για άλλους. Αλλά κατά την άποψή μου, η οποία είναι και άποψη του τιμημένου μου αδελφού Sir Hugh Laddie, έχουμε κατά πολύ ξεπεράσει το στάδιο μιας υγιούς δόσης και έχουμε φτάσει σε ένα στάδιο σοβαρής ασθένειας. Μοιάζει πολύ με την οικονομία των ΗΠΑ, τα πράγματα χειροτερεύουν, δεν καλυτερεύουν. Η νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων έχει εγκαταλείψει τον λόγο ύπαρξης της, δηλ. για να ενθαρρύνει την εκμάθηση και την δημιουργία νέων έργων. Αντ' αυτού, οι βασικές λειτουργίες τους τώρα είναι η διατήρηση των υφιστάμενων αποτυχημένων επιχειρηματικών μοντέλων, η καταστολή των νέων επιχειρηματικών μοντέλων και τεχνολογιών, καθώς και η απόκτηση, εάν είναι δυνατόν, τεράστιων απροσδόκητων κερδών από δραστηριότητα που όχι μόνο προκαλεί βλάβη, αλλά η οποία είναι και επωφελής για τους κατόχους των πνευματικών δικαιωμάτων. Όπως και ο Humpty Dumpty, έτσι και ο νόμος περί πνευματικών δικαιωμάτων που ξέρουμε, δεν μπορεί να μπει ξανά μαζί στην θέση του: οι πολυμερείς και οι άλλες, εμπορικές συμφωνίες, το έχουν εξασφαλίσει αυτό και μάλιστα και εντελώς συνειδητά και εσκεμμένα.

Είναι βαθύτατα θλιβερό, μετά από 26 χρόνια με την πλήρη απασχόληση μου σε έναν τομέα που αγαπώ, να είμαι μόνο μια σταθερή φωνή διαφωνίας. Έχω δοκιμάσει διάφορους τρόπους για να ζυμώσω αυτή την κατάσταση με θετικές αποσπάσεις, όπως κάνουν και στις τηλεοπτικές ειδήσεις που προσπαθούν να πειραματιστούν με την εισαγωγή ανάμεσα στις δυσάρεστες εν πολύς ειδήσεις, κάποιων “χαρούμενων χαρακτηριστικών”. Έχω μπλογκάρει σχετικά με μεγάλα άρθρα που έχουν γράψει άλλοι, ή προσπάθησα να τονίσω μελετητές οι οποίοι δεν έχουν λάβει την προσοχή που τους αξίζει. Προσπάθησα να βρω περιπτώσεις, ακόμη και αν αυτές ήταν ασυνεπείς, ώστε να μπορέσω να “κινηθώ πιο ελαφριά” πάνω τους. Αλλά μετά από λίγο, όλο αυτό διαλύονταν, γιατί οι πιο σημαντικές ιστορίες είναι πολύ συχνά αυτές που αφορούν τις πρωτοβουλίες που είναι, κατά τη γνώμη μου, σοβαρά επιζήμιες για το δημόσιο συμφέρον. Δεν μπορώ να συνεχίσω να είναι είμαι τόσο αρνητικός, τόσο συχνά. Όντας τόσο αρνητικός, ενώ αξίζει και πρέπει να είσαι επί της ουσίας, δίνει μια διαστρεβλωμένη άποψη του κεντρώου προσανατολισμού στις απόψεις μου και είναι συναισθηματικά μια κατάσταση που με ρίχνει.

- Bill Patry, The Patry Copyright Blog (2008-08-01): End of the Blog

Κατά μία έννοια, είναι δύσκολο να μην νοιώσουμε συμπάθεια. Η υπάρχουσα νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων έχει περισσότερο ή λιγότερο πλήρως μετατραπεί σε ένα εργαλείο που ανοιχτά ασκείται από το αέναο εταιρικό μονοπώλιο. Οι ορίζοντες των επιτρεπόμενων συζητήσεων για την πολιτική στα πνευματικά δικαιώματα, εντός του σχετικού πεδίου εφαρμογής τους, εκτείνονται από το ένα άκρο της αίθουσας συνεδριάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου της Disney έως το άλλο. Ούτε οι ερωτήσεις πολιτικού κόμματος για το ότι ο πρωταρχικός σκοπός του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι για να προστατεύσει τα περιθώρια κερδών του μονοπωλίου των κατόχων τους (που σπάνια είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί) και ότι κανένας σοβαρός πολιτικός δεν θα εξετάσει ποτέ το ενδεχόμενο να ξοδέψει έστω και μια δεκάρα πολιτικού κεφαλαίου σε μια πρόταση να λέει πως ίσως θα πρέπει να περιορίσουμε -πόσο μάλλον να καταργήσουμε- τις υπέρ του δέοντος σκληρές (hyperaggressive) προσπάθειες των μονοπωλίων των πνευματικών δικαιωμάτων στο να προστατεύσουν τα απαρχαιωμένα επιχειρηματικά τους μοντέλα, χρησιμοποιώντας την άσκηση προσφυγών και τους νομικούς εξαναγκασμούς για να ακρωτηριάσουν κάθε πρόοδο στην ψηφιακή τεχνολογία και για να κλειδώσουν κάθε τελευταίο ντεσιμπέλ της ελευθερίας του λόγου σε ένα χώρο αποκλεισμού φτιαγμένο από τα προστατευτικά εταιρικά πνευματικά δικαιώματα. Ακόμα και αν ένας πολιτικός επέλεγε να σταθεί αρωγός υποστηρίζοντας την ελευθερία για την ειρηνική ανταλλαγή, προσαρμογή και αναδιανομή των ιδεών, αυτό θα αρκούσε πολύ λίγο, καθώς θα το έπνιγε αμέσως μια χορωδία από Απειλούμενους Καπιταλιστές διατηρητές (Endangered Capitalist preservationists) και στις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος. Και ακόμα κι αν θα μπορούσε να ακουστεί, οποιαδήποτε προσπάθεια θα μπορούσε να κάνει σε έναν αγώνα προς τη μεταρρύθμιση θα ενεργοποιούνταν αμέσως όλες εκείνες οι δικλείδες ασφαλείας και προστασίας που υπάρχουν στις πολυμερείς εμπορικές συμφωνίες (της NAFTA, της CAFTA και του WTO), οι οποίες (στο όνομα του “ελεύθερου εμπορίου” και της ιδιωτικής ιδιοκτησίας) έχουν κλειδώσει στην πραγματικότητα όλες τις συμμετέχουσες κυβερνήσεις σε μια αδυσώπητη δέσμευση για τη χορήγηση και την υπεράσπιση μιας αποτελεσματικής αέναης από την κυβέρνηση υπερασπιζόμενης χορηγίας προς τα μονοπώλια, στο πλαίσιο των υποχρεώσεών τους που πηγάζουν από αυτές τις συνθήκες και συμφωνίες. Δεν υπάρχει πραγματική ελπίδα για την απεμπλοκή της όποιας κυβέρνησης των ΗΠΑ από τους νόμους για τα πνευματικά δικαιώματα σε αυτήν την κατάσταση με κάποιον σημαντικό τρόπο, οι δημοσκόποι και τα λόμπυ Προστασίας των Πνευματικών Δικαιωμάτων (Intellectual Protectionist) έχουν διασχίσει αυτήν την γέφυρα πριν από πολύ καιρό και έχουν φροντίσει να την κάψουν πίσω τους όταν πέρασαν στην άλλη πλευρά.

Όπως είπα: είναι δύσκολο να μην νοιώσεις συμπάθεια. Στην πραγματικότητα, καθώς οι δικές μου απόψεις σχετικά με τους περιορισμούς που επιβάλλουν τα πνευματικά δικαιώματα είναι πολύ πιο ριζοσπαστικές από αυτές που προωθεί ο Patry -θέλω να καταργηθούν αμέσως και πλήρως, νομίζω ότι κάθε “δόση” του μονοπωλίου των πνευματικών δικαιωμάτων είναι μια δόση από δηλητήριο -νομίζεις ότι θα ήμουν πολύ πιο αποκαρδιωμένος από ότι είναι αυτός σχετικά με την κατάσταση των πραγμάτων. Ένα από τα βασικά θέματα που μου έκαναν εντύπωση, όταν διάβασα για πρώτη φορά την ανάρτηση με το αντίο του Patry, είναι το πόσο αποσυνδεδεμένος αισθάνθηκα μπροστά στην εικόνα της νομικής σκηνής και της πραγματικής κατάστασης, σε ότι πρόκειται για τους περιορισμούς των πνευματικών δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν τα πάντα από όσα λέει ο Patry για τη νομική κατάσταση είναι αλήθεια, δεν υπήρξε ποτέ μέχρι σήμερα καλύτερος χρόνος στο να είμαστε σε θέση να έχουμε ελεύθερα πρόσβαση στην τέχνη και στην λογοτεχνία του κόσμου. Όπως επισημαίνει μια πρόσφατη δημοσίευση στους New York Times:

Την ημέρα όταν, τον περασμένο Ιούλιο, η ταινία 'The Dark Knight' έβγαινε στους κινηματογράφους, η Warner Brothers ήταν έτοιμη με μια φιλόδοξη εκστρατεία κατά της πειρατείας, μια εκστρατεία που εμπλέκονται σε αυτήν μήνες σχεδιασμού και μέτρων για τον έλεγχο κάθε φυσικού αντιγράφου της ταινίας.

Η εκστρατεία απέτυχε παταγωδώς. Μέχρι το τέλος του έτους, η “παράνομη” αντιγραφή της νέας ταινίας του Batman είχε κατέβει περισσότερες από επτά εκατομμύρια φορές σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την εταιρεία μετρήσεων στα media, την BigChampagne, μετατρέποντάς την σε ένα ορατό σύμβολο της αδυναμίας του Hollywood απέναντι στο αυξανόμενο πρόβλημα της διαδικτυακής πειρατείας στα βίντεο.

Οι δράστες, σε αυτή την περίπτωση, ήταν οι ανώνυμοι πειρατές που έβαζαν την ταινία σε απευθείας σύνδεση και έδιναν έτσι την ευκαιρία στα εκατομμύρια των χρηστών του διαδικτύου για να την δουν. Λόγω της ευρέως διαθέσιμης ευρυζωνικής πρόσβασης και σε ένα νέο κύμα από streaming sites, έχει γίνει εκπληκτικά εύκολο να παρακολουθήσεις πειρατικά βίντεο στο διαδίκτυο -μια ανησυχητική εξέλιξη για τα στελέχη της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας και τους δικηγόρους των πνευματικών δικαιωμάτων.

Το Hollywood μπορεί τελικά να έχει την δική του στιγμή, με το δικό του Napster -να αγωνιστεί ενάντια στην δική της έκδοση ψηφιακής λεηλασίας που ανέτρεψε τη μουσική βιομηχανία. Οι εταιρείες των media λένε ότι η πειρατεία -μερικοί από αυτούς προτιμούν να την αποκαλούν “ψηφιακή κλοπή” για να τονίσουν την κατά τα άλλα ανύπαρκτη εγκληματική φύση της πράξης- είναι μια όλο και πιο επικρατούσας τάσης επιδίωξη. Την ίδια στιγμή, οι πωλήσεις DVD, μια τεράστια πηγή εσόδων για τα κινηματογραφικά στούντιο, πνέει τα λοίσθια. Το 2008, οι παραγγελίες στα DVD έπεσαν στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων πέντε ετών. Στελέχη ανησυχούν ότι η οικονομική ύφεση θα πείσει όλο και περισσότερους χρήστες να αρχίσουν να βλέπουν κλεμμένες ταινίες.

'Οι νέοι άνθρωποι, ιδίως, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αν είναι τόσο εύκολο, δεν μπορεί να είναι λάθος', δήλωσε ο Richard Cotton, ο γενικός σύμβουλος της NBC Universal.

Οι άνθρωποι ανταλλάσσουν παράνομα αντίγραφα τραγουδιών, τηλεοπτικών εκπομπών και ταινιών στο διαδίκτυο εδώ και χρόνια. Η αργή διαδικασία κατεβάσματος, συχνά χρησιμοποιώντας την τεχνολογία peer-to-peer που ονομάζεται BitTorrent, απαιτεί υπομονή και μια μικρή ποσότητα πολυπλοκότητας από τους χρήστες. Τώρα, οι χρήστες δεν χρειάζεται καν να κατεβάσουν κάτι. Χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης, ο καθένας μπορεί να βρει δωρεάν αντίγραφα ταινιών, ακόμα και αυτών που παίζονται στους κινηματογράφους, είναι θέμα λεπτών. Κλασική Τηλεόραση, όπως κάθε επεισόδιο της σειράς “Seinfeld” που γυρίστηκε ποτέ, είναι επίσης ελεύθερα για streaming. Μερικά από αυτά τα ψηφιακά αντίγραφα προέρχονται από bootlegs, ενώ άλλα είναι αντίγραφα των βίντεο που αποστέλλονται για αναθεώρηση από τα studios πριν αυτά βγουν στην κυκλοφορία.

Το TorrentFreak.com, μια ιστοσελίδα με έδρα τη Γερμανία που παρακολουθεί το ποια βίντεο είναι αυτά που τα κατεβάζουν περισσότερο, εκτιμά ότι κάθε επεισόδιο του “Heroes”, μια σειρά του NBC, είχε πέντε εκατομμύρια λήψεις, κάτι που αντιπροσωπεύει μια σημαντική απώλεια για το δίκτυο. (Στην τηλεόραση, το “Heroes” έχει μέσο όρο γύρω στα 10 εκατομμύρια τηλεθεατές στην Αμερική, κάθε εβδομάδα).

Ένα κύμα από streaming sites, επιτρέπουν στους ανθρώπους να παρακολουθούν βίντεο αμέσως χωρίς να χρειάζεται να κατεβάσουν πρώτα ένα πλήρες αντίγραφο της ταινίας ή της εκπομπής που θέλουν στο σκληρό τους δίσκο, πράγμα που καθιστά ευκολότερο από ποτέ για κάποιον να παρακολουθήσει δωρεάν περιεχόμενο του Hollywood σε απευθείας σύνδεση. Πολλά από αυτά τα site βρίσκονται σε χώρες με σχετικά χαλαρές προσπάθειες αντιμετώπισης της πειρατείας, όπως η Κίνα και είναι δύσκολο να τα παρακολουθήσουν, έτσι ώστε οι εταιρείες των media να μην έχουν μια σαφή αίσθηση του πόσο περιεχόμενο έχει κλαπεί.

- Brian Stelter and Brad Stone, New York Times (2009-02-04): Digital Pirates Winning Battle With Studios

Φυσικά, οι New York Times έχουν κάνει λάθος να το θεωρούν αυτό ως ένα “πρόβλημα”, αλλά αν αναγνωρίσουμε ότι το περιοριστικό επιχειρηματικό μοντέλο του προστατευτισμού των πνευματικών δικαιωμάτων (Intellectual Protectionist) ως το πραγματικό πρόβλημα, αυτό που βλέπουμε τώρα είναι η λύση. Όχι επειδή οι νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα έχουν γίνει ακόμη λίγο πιο φιλελεύθεροι, αλλά μάλλον επειδή έχουν καταστεί άνευ αντικειμένου στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Ακόμα κι αν τα πάντα από αυτά που λέει ο Patry για τη νομική κατάσταση, είναι αλήθεια, γίνεται ευκολότερο κάθε μέρα για μένα να βρω ελεύθερα κοινόχρηστα αντίγραφα για κάθε τραγούδι που θα μπορούσε να με νοιάζει να ακούσω ή να βρω οποιοδήποτε αριθμό από υλικό που είναι κάτω από δήθεν πνευματικά δικαιώματα, διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο ή να βρω οποιαδήποτε ταινία που θα ήθελα να δω, είτε πρόκειται για κάποια κλασσική ταινία από τα θησαυροφυλάκια του μονοπωλίου ταινιών ή μια νέα που μόλις βγήκε στους κινηματογράφους. Και επειδή τόσο πολύ υλικό είναι τόσο ελεύθερα διαθέσιμο, ακόμη και στα επίσημα αντίγραφα του υλικού που είναι κάτω από πνευματικά δικαιώματα, έπεσε η τιμή τους (ακόμα και κάτω από $1 το κομμάτι) και ακόμη και τα συστήματα DRM ελέγχου χρήσης και χρήστη καταρρέουν το ένα μετά το άλλο. Ακόμα κι αν τα πάντα που λέει ο Patry για τη νομική κατάσταση είναι αληθινά, η πρακτική κατάσταση στο πεδίο είναι εξαιρετικά καλή και γίνεται και όλο και καλύτερη κάθε μέρα. Φυσικά, τα πράγματα είναι μακρυά από το να είναι τέλεια. Φυσικά, πολλοί κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων εξακολουθούν να ψάχνουν για να τα βάλουν με τους ανθρώπους που προσπαθούν να ανταλλάξουν ιδέες χωρίς να πληρώνουν ένα τέλος για μια άδεια. Και φυσικά, η νομική κατάσταση είναι τέτοια ώστε να μπορεί να γίνει αρκετά δυσάρεστη, αν θελήσουν να σε κυνηγήσουν και να τα βάλουν μαζί σου με το νομικό τους οπλοστάσιο. Αλλά πρώτα θα πρέπει να ψάξουν να σε βρουν. Πρώτα θα πρέπει να σε φέρουν να τους αντιμετωπίσεις ανοιχτά. Και κάθε μέρα, ανακαλύπτουν ότι οι προσπάθειές τους γίνονται όλο και πιο αδύναμες. Δεν έχει σημασία πόσα πολλά και μεγάλα όπλα μπορούν να επικαλεστούν, όταν προσπαθούν να μας πολεμήσουν, βρίσκουν ότι αγωνίζονται τελικά ενάντια σε ένα στρατό Μυρμιδόνων που καθιστά αυτά τα όπλα όλο και περισσότερο άχρηστα.

Γιατί λοιπόν απελπίστηκε ο Bill Patry; Αν θέλουμε να δούμε τους περιορισμούς των πνευματικών δικαιωμάτων να απελευθερώνονται, τότε μπορεί να είναι αλήθεια ότι μερικές λέξεις σε μια σελίδα στην Ουάσιγκτον (νομοθεσία) είναι χειρότερες από ότι ήταν ποτέ, αλλά τα γεγονότα επί χείρας είναι ίσως καλύτερα από ότι ήταν σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ενώ δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την αναθεώρηση αυτών των λέξεων προς το καλύτερο οποιαδήποτε στιγμή σύντομα, τα γεγονότα αλλάζουν προς το καλύτερο κάθε μέρα, όλοι οι δικηγόροι τους και οι λομπίστες τους και οι διακυβερνητικές συνθήκες δεν μπορούν να σταθούν εναντίον -υπάρχει βελτίωση κάθε μέρα, καθώς επιλύονται τα τεχνικά προβλήματα, καθώς νέα δίκτυα κοινής χρήσης αναδύονται και καθώς επιτείνεται το πρόβλημα ακόμα και του προσδιορισμού του ανταγωνισμού, πόσο μάλλον το να καταφέρουν να τον σταματήσουν κλείνοντας τον, γίνεται όλο και πιο συντριπτικό για την οπισθοφυλακή της νομικής στρατηγικής των θιασωτών των πνευματικών δικαιωμάτων (copyrightists).

Γιατί απελπισία ή ακόμα και το να νοιαστούμε για τη νομική κατάσταση που επικρατεί συνολικά, αν η πρακτική κατάσταση καθιστά το νόμο άνευ σημασίας; Ένας νόμος που δεν μπορεί να επιβληθεί είναι τόσο καλός όσο και ένας νόμος που έχει καταργηθεί, είναι ανεφάρμοστος στην πράξη και προς τα εκεί κατευθυνόμαστε όλο και πιο γρήγορα κάθε μέρα, σχετικά με ότι πρόκειται για το μέλλον των μονοπωλίων στα πνευματικά δικαιώματα και των ζηλευτών νομικών τους προνομίων.

Οι κρατιστές κατηγορούν συνεχώς τους αναρχικούς ότι είναι αφελείς ή ουτοπιστές ή με παιδικό μυαλό, γιατί πολύ συχνά αμφισβητούν την αξία του να “παίξουν το παιχνίδι” και του να “εργάζονται στο πλαίσιο του συστήματος”. Αλλά αν αυτό υποτίθεται ότι είναι μια στρατηγική που βασίζεται στις εμπειρικές προοπτικές επιτυχίας -και όχι μόνο σε κάποιο είδος επένδυσης που φοράμε και πρέπει να βγει για να μεγαλώσει ένα σωστό και σοβαρό είδος ανθρώπων- τότε ας δούμε τα γεγονότα και ας δούμε τι είδους δραστηριότητα προσφέρει τα πραγματικά αποδεδειγμένα αποτελέσματα και την ρεαλιστική ελπίδα για επιτυχία στο μέλλον.

Αν βάλεις όλες τις ελπίδες σου για την κοινωνική αλλαγή πάνω στη νομική μεταρρύθμιση και αν βάλεις όλη την πίστη σου για την νομική μεταρρύθμιση πάνω στους ελιγμούς μέσα στο πολιτικό σύστημα, τότε να είσαι σίγουρος ότι θα βρεθείς να σε έχουν παρακάμψει και να σε προσπερνούν σε κάθε στροφή από εκείνους που έχουν τις βαθύτερες τσέπες και την καλύτερη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης και τις πιο στενές διασυνδέσεις. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την ενεργοποίηση αυτού του συστήματος εναντίον τους, διότι, τελικά, το σύστημα έγινε για αυτούς και το σύστημα έγινε από αυτούς. Οι ρεφορμιστικές πολιτικές εκστρατείες αναπόφευκτα καταλήγουν να πιπιλίζουν πολύ χρόνο και χρήμα σε πολιτικές -με σχεδόν καμία από τις μεταρρυθμίσεις να καταφέρνουν να βγουν στην επιφάνεια. Αλλά αν βάλεις την πίστη σου πάνω στην κοινωνική αλλαγή στις μεθόδους που αγνοούν ή ακόμα και γελοιοποιούν τους κοινοβουλευτικούς κανόνες και σπρώξεις προς τα εμπρός μέσα από μια από την βάση άμεση δράση -αν οι ελπίδες σου για την κοινωνική αλλαγή δεν εξαρτώνται από τη μεταρρύθμιση της τυραννικής νομοθεσίας, μπορεί εξίσου εύκολα να ευοδώσουν μέσα από μια διαδεδομένη επιτυχία παρακάμπτοντας τους νόμους αυτούς και καθιστώντας τους άνευ σημασίας στη ζωή σου- τότε υπάρχει κάθε λόγος να ελπίζεις ότι θα δεις περισσότερη ελευθερία και λιγότερο καταναγκασμό στη δική σου ζωή. Υπάρχει κάθε λόγος να αναμένουμε ότι θα δούμε περισσότερη ελευθερία και λιγότερο εξαναγκασμό αύριο από ότι υπάρχει σήμερα, χωρίς να έχει σημασία το τι μπορεί να λένε τα νομικά βιβλία.

Τα counter-economics παίρνουν τα αγαθά.

https://cb688e2602f530f093bf34eb25f3f188dd46b3fa-www.googledrive.com/host/0ByAMXZl2-PZ0SDlwUmVoc01SanM

Short URL

Επιμέλεια και κατασκευή ''Η γη των πιγκουίνων''

http://creativecommons.org/images/deed/by.png

Copyleft
Το περιεχόμενο αυτής της ιστοσελίδας διατίθεται με άδεια Creative Commons