Πώς το εταιρικό μαύρο χρήμα αποκτά την εξουσία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού

Share μοιράστε

Εισαγωγή

Πολλοί έχουν απορήσει πώς ένας σχετικά πετυχημένος εμφανισιακά αλλά αποτυχημένος ουσιαστικά επιχειρηματίας, κατάφερε να βρεθεί στο ανώτατο αξίωμα, αυτό του Προέδρου των ΗΠΑ. Απορούν πώς ο Trump με όλο αυτό που αντιπροσωπεύει ως εικόνα, κατάφερε να βρεθεί στο τιμόνι μιας παγκόσμιας δύναμης που θέλει να είναι (και ως ένα σημείο είναι) η παγκόσμια αντιπρόσωπος της δημοκρατίας.

Από την μια οι διάφοροι επιδερμικοί σχολιαστές λένε πώς ο Trump αντιπροσωπεύει το πολιτικό “αμερικάνικο όνειρο”, δηλαδή πως οποιοσδήποτε (κυριολεκτικά οποιοσδήποτε) μπορεί να βρεθεί στο ανώτατο πολιτικό αξίωμα, πλασάροντας την επιτυχία του Trump ως το παράδειγμα της δημοκρατίας στις ΗΠΑ. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγή, μετουσιώνει δηλαδή όλα τα “κακά” της πρακτικής της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Η ουσία όμως δεν βρίσκεται ούτε στο ένα ούτε στο άλλο (ναι, έπαιξαν τον ρόλο τους αλλά είναι η “επιφάνεια” του όλου θέματος και όχι η ουσία του). Η ουσία βρίσκεται στο συμπέρασμα που υπάρχει στο τέλος ενός άρθρου που μεταφράσαμε και παραθέτουμε παρακάτω.
Η έκφραση “money talks and bullshit walks” μόλις άλλαξε και έγινε “money and bullshit both talks and walks”.

Πώς το εταιρικό μαύρο χρήμα αποκτά την εξουσία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού

(Αναδημοσίευση με μετάφραση από: The Guardian, “How corporate dark money is taking power on both sides of the Atlantic”, George Monbiot, Thursday 2 February 2017 18.29 GMT, US political lobbying, Opinion)

Ένα μυστικοπαθές δίκτυο από λομπίστες επιχειρήσεων έχει εδώ και καιρό κυριαρχήσει στην πολιτική των ΗΠΑ. Τώρα οι σύμμαχοί τους στην κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου σχεδιάζουν ένα Brexit που το έχουν ήδη στα χέρια τους

http://gdurl.com/yWGf

Εικονογράφηση από Nate Kitch

Χρειάστηκε λίγος καιρός μέχρι η Αμερική των εταιριών να ζεσταθεί σχετικά με τον Donald Trump. Μερικές από τις θέσεις του, ειδικά στο εμπόριο, τρομοκρατούσαν τους ηγέτες των επιχειρήσεων. Πολλοί από αυτούς ευνοούνταν από τον Ted Cruz ή τον Scott Walker. Αλλά μόλις ο Trump εξασφάλισε το χρίσμα για την προεδρία, οι φραγκάτοι άρχισαν να διαβλέπουν μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία.

Ο Trump προετοιμαζόταν όχι μόνο για να προωθήσει την επιρροή των εταιρειών στην κυβέρνηση, αλλά και για να μετατρέψει το κράτος σε ένα είδος εταιρείας, με την στελέχωση των κυβερνητικών θέσεων και της διοίκησης από στελέχη και εκπροσώπους των ομάδων συμφερόντων. Η ασυναρτησία που έδειχνε δεν ήταν πλέον μια επικινδυνότητα, αλλά ένα άνοιγμα ευκαιρίας: η ατζέντα του θα μπορούσε να διαμορφωθεί. Και το δίκτυο του μαύρου χρήματος που είχε ήδη αναπτυχθεί από ορισμένες αμερικανικές εταιρείες ήταν σε μια ιδανική θέση για να διαμορφώσει αυτή την ατζέντα. Μαύρο χρήμα (dark money) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στις ΗΠΑ για τη χρηματοδότηση των οργανώσεων που συμμετέχουν στην προάσπιση διάφορων πολιτικών και που δεν είναι υποχρεωμένες να αποκαλύπτουν από πού προέρχονται τα χρήματα τους. Λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να δεχθούν ότι μια εταιρεία καπνού είναι μια αξιόπιστη πηγή για θέματα δημόσιας υγείας ή μια εταιρεία εξόρυξης λιγνίτη ως ένας ουδέτερος σχολιαστής για την κλιματική αλλαγή. Προκειμένου να προωθήσουν τα πολιτικά τους συμφέροντα, τέτοιες εταιρίες πρέπει να πληρώνουν άλλους για να μιλάνε για λογαριασμό τους (ώστε αυτές να παραμένουν κρυμμένες στο μαύρο σκοτάδι).

Λίγο μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αμερικής ξεκίνησαν τη δημιουργία ενός δικτύου από ομάδες σκέψης (thinktanks) για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Αυτές οι ομάδες φιλοδοξούσαν και φιλοδοξούν να προσφέρουν ψύχραιμες απόψεις σχετικά με τις δημόσιες υποθέσεις. Αλλά είναι περισσότερο σαν εταιρικές ομάδες ειδικών συμφερόντων, δηλ. λομπίστες, που εργάζονται για λογαριασμό εκείνων που τους χρηματοδοτούν.

Δεν είχαμε καμιά ιδέα κατανόησης του τι έρχεται μέχρι που καταλάβαμε το πώς λειτουργεί το δίκτυο του μαύρου χρήματος. Η αξιοσημείωτη ιστορία ενός Βρετανού βουλευτή παρέχει μια μοναδική εικόνα για αυτό το δίκτυο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Το όνομά του είναι Liam Fox. Πριν από έξι χρόνια, η πολιτική του καριέρα έμοιαζε να έχει τελειώσει όταν παραιτήθηκε από γραμματέας άμυνας μετά που αποκαλύφθηκε πως είχε αναμείξει το ιδιωτικό του συμφέρον με το επίσημο συμφέρον. Σήμερα, όμως, είναι και πάλι πίσω στην πρώτη γραμμή και μάλιστα με ένα κρίσιμο χαρτοφυλάκιο: είναι γραμματέας του κράτους για το διεθνές εμπόριο.

Το 1997, το έτος που οι Συντηρητικοί έχασαν την εξουσία από τον Tony Blair, ο Fox, που τοποθετείται στην σκληρή δεξιά του συντηρητικού κόμματος, ίδρυσε μια οργάνωση που ονομάζεται The Atlantic Bridge. Ο πατρώνος της ήταν η ίδια η Μάργκαρετ Θάτσερ. Στο διοικητικό του συμβούλιο ήταν μετέπειτα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, οι Michael Gove, George Osborne, William Hague και Chris Grayling. Ο Fox, ο κορυφαίος στην εκστρατεία για το Brexit, περιέγραψε την αποστολή της The Atlantic Bridge ως την προσπάθειαγια να φέρει τους ανθρώπους μαζί, αυτούς που έχουν κοινά συμφέροντα”. Θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα αυτά ενάντια “στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που θα ήθελε να τραβήξει την Βρετανία μακριά από τη σχέση της με τις Ηνωμένες Πολιτείες”.

“Η διπλωματική αποστολή που ο Liam Fox ανέπτυξε μέσω της Atlantic Bridge συνδέεται κατ' ευθείαν με την κυβέρνηση Trump”

Η Atlantic Bridge αργότερα καταχωρήθηκε ως ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα. Στην πραγματικότητα, ήταν μέρος του δικτύου μαύρου χρήματος του Ηνωμένου Βασιλείου: μόνο μετά την κατάρρευσή του ανακαλύπτουμε την πλήρη ιστορία του ποιος το είχε χρηματοδοτήσει. Ο κύριος χορηγός του ήταν ο εξαιρετικά πλούσιος Michael Hintze, ο οποίος εργαζόταν στην Goldman Sachs πριν από τη σύσταση του επενδυτικού ταμείου CQS. Ο Hintze είναι ένας από τους μεγαλύτερους δωρητές του συντηρητικού κόμματος. Το 2012 είχε αποκαλυφθεί ότι ήταν ο χρηματοδότης του Global Warming Policy Foundation, το οποίο δημιουργεί αμφιβολίες σχετικά με την επιστήμη της κλιματικής αλλαγής. Καθώς επίσης έκανε επιχορηγήσεις και έδινε δάνεια προς το Atlantic Bridge και παραχώρησε στον Fox το ιδιωτικό του τζετ για να πηγαινοέρχεται στην Ουάσιγκτον.

Ένας άλλος χρηματοδότης ήταν η φαρμακευτική εταιρεία Pfizer. Πλήρωσε για μια ερευνήτρια στο Atlantic Bridge που ονομάζεται Gabby Bertin. Η οποία έγινε γραμματέας Τύπου του David Cameron και τώρα κάθεται στη Βουλή των Λόρδων: ο Cameron την αναφέρει στην λίστα τιμώμενων προσώπων της παραίτησής του.

http://gdurl.com/g_7z

Ο Γραμματέας Εμπορίου Liam Fox
Φωτογραφία: Daniel Leal-Olivas/AFP/Getty Images

Το 2007, μια ομάδα που ονομάζεται American Legislative Exchange Council (ALEC) σύστησε μια αδελφή οργάνωση, την Atlantic Bridge Project. H ALEC είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη εταιρικά χρηματοδοτούμενη ομάδα σκέψης στις ΗΠΑ. Ειδικεύεται στο φέρνει μαζί τους εταιρικούς λομπίστες με τους πολιτειακούς και ομοσπονδιακούς νομοθέτες, για να αναπτύξουν από κοινού “μοντέλα νομοσχεδίων”. Οι νομοθέτες και οι οικογένειές τους απολαμβάνουν μια πλούσια φιλοξενία από την ομάδα και στη συνέχεια παίρνουν μαζί τους τα μοντέλα νομοσχεδίων πίσω στο σπίτι για να τα προωθήσουν ως δικές τους νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Η ALEC ισχυρίστηκε ότι περισσότερα από 1.000 νομοσχέδια της εισάγονται από τους νομοθέτες κάθε χρόνο και ένα στα πέντε από αυτά γίνεται νόμος. Χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από καπνοβιομηχανίες, από την πετρελαϊκή εταιρεία Exxon, από φαρμακευτικές εταιρείες και από τους Charles και David Koch -τους δισεκατομμυριούχους που ίδρυσαν τις πρώτες οργανώσεις του Tea Party (Κόμμα του Τσαγιού). Η Pfizer, η οποία χρηματοδότησε την θέση της Bertin στο Atlantic Bridge, έχει μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο της ALEC. Μερικά από τα πιο αμφιλεγόμενα νομοθετήματα κατά τα τελευταία χρόνια, όπως τα πολιτειακά νομοσχέδια για την μείωση του κατώτατου μισθού, τα νομοσχέδια που παρέχουν σε επιχειρήσεις ασυλία από ποινική δίωξη και οι “ag-gag” νόμοι -που απαγορεύουν την διερεύνηση των πρακτικών που χρησιμοποιούνται στην εργοστασιακή κτηνοτροφία- όλα αυτά αναπτύχθηκαν από την ALEC.

Για να λειτουργήσει ο αμερικανικός βραχίονας της Atlantic Bridge, η ALEC έφερε σε αυτήν την διευθύντρια διεθνών σχέσεων της, την Catherine Bray. Είναι μια βρετανίδα που είχε εργαστεί στο παρελθόν για τον συντηρητικό ευρωβουλευτή Richard Ashworth και τον ευρωβουλευτή του UKIP, Roger Helmer. Η Bray στη συνέχεια εργάστηκε για τον συντηρητικό ευρωβουλευτή και υποστηρικτή του Brexit, Daniel Hannan. Ο σύζυγός της είναι ο Wells Griffith, διευθυντής της προεκλογικής καμπάνιας του Trump για την προεδρία.

Μεταξύ των μελών του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου της Atlantic Bridge US ήταν οι υπερ-συντηρητικοί γερουσιαστές James Inhofe, Jon Kyl και Jim DeMint. Ο Inhofe φέρεται να έχει λάβει πάνω από $2 εκατομμύρια σε χρηματοδότηση προεκλογικής εκστρατείας από εταιρείες άνθρακα και πετρελαίου. Και οι δύο, η Koch Industries και η ExxonMobil ήταν σημαντικοί χορηγοί του.

Ο Kyl, σήμερα συνταξιούχος, ενεργεί ως “sherpa” καθοδηγητής της υποψηφιότητας του Jeff Sessions για την θέση του γενικού εισαγγελέα που προτείνει ο Trump, μέσω της Γερουσίας. Ο Jim DeMint παραιτήθηκε από την έδρα του στη Γερουσία για να γίνει πρόεδρος του Heritage Foundation -ένα thinktank που ιδρύθηκε με επιχορήγηση από τον Joseph Coors της αυτοκρατορίας στην μπύρα, της ζυθοποιίας Coors και δομήθηκε με χρήματα από τον τραπεζικό και πετρελαϊκό δισεκατομμυριούχο, Richard Mellon Scaife. Όπως και η ALEC, έχει χρηματοδοτηθεί πλουσιοπάροχα από τους αδελφούς Koch. Το Heritage, υπό την προεδρία του DeMint, οδήγησε την προσπάθεια για να εξασφαλιστεί ότι το Κογκρέσο θα μπλοκάρει τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, διακόπτοντας προσωρινά την εύρυθμη λειτουργία της κυβέρνησης το 2013. Ο πρώην ειδικός σύμβουλος του Fox στο Υπουργείο Άμυνας, ένας Αμερικανός που ονομάζεται Luke Coffey, τώρα εργάζεται για το ίδρυμα.

http://gdurl.com/sra3

Ο πρώην γερουσιαστής της Αριζόνα Jon Kyl
Φωτογραφία: Saul Loeb/AFP/Getty Images

Το Heritage Foundation βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο της κυβέρνησης του Trump. Τα μέλη του διοικητικού του συμβουλίου, οι παρεπιδημούντες και το προσωπικό του, αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ομάδας μετάβασης του. Μεταξύ αυτών είναι και η Rebekah Mercer, που κατέχει την θέση στην εκτελεστική επιτροπή του Trump, οι Steven Groves και Jim Carafano (στο State Department), o Curtis Dubay (στο Treasury) και οι Ed Meese, Paul Winfree, Russ Vought και John Gray (στο Management and Budget). Το CNN αναφέρει ότικανένα άλλο ίδρυμα της Ουάσιγκτον δεν έχει ένα τέτοιου είδους ευρύ αποτύπωμα στη μετάβαση”.

Το έκτακτο σχέδιο του Trump να μειώσει τις ομοσπονδιακές δαπάνες κατά $10,5 τρις συντάχθηκε από το Heritage Foundation και ονομάζεται “blueprint for a new administration” (προσχέδιο για μία νέα διακυβέρνηση). Οι Vought και Gray, που προσχώρησαν στην ομάδα του Trump από το Heritage, έχουν πλέον μετατρέψει αυτό το σχέδιο ως τον πρώτο προϋπολογισμό της κυβέρνησης του.

Αυτό, αν περάσει, θα προκαλέσει καταστροφικές περικοπές στην υγειονομική περίθαλψη, την κοινωνική ασφάλιση, την νομική βοήθεια, στους δημοσιονομικούς κανονισμούς και στην περιβαλλοντική προστασία, θα εξαλείψει προγράμματα για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών, την υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων και την χρηματοδότηση των τεχνών και θα ιδιωτικοποιήσει την Corporation for Public Broadcasting. Ο Trump, καθώς διαβάζεις αυτό το άρθρο, αρχίζει να φαίνεται λιγότερο σαν πρόεδρος και περισσότερο σαν μεσάζων, που εφαρμόζει ένα πρόγραμμα που έχει παραδοθεί σ' αυτόν να εφαρμόσει.

Τον Ιούλιο του περασμένου έτους, αμέσως μετά που έγινε γραμματέας εμπορίου, ο Liam Fox πέταξε για την Ουάσιγκτον. Μια από τις πρώτες στάσεις του ήταν ένας τόπος που έχει επισκεφθεί πολλές φορές κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών: το γραφείο του στο Heritage Foundation, όπου μίλησε, μεταξύ άλλων, με τον Jim DeMint. Μια freedom of information αίτηση αποκαλύπτει ότι ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν κατά τη συνάντηση αυτή ήταν η ευρωπαϊκή απαγόρευση στα αμερικανικά κοτόπουλα που πλένονται σε χλώριο: απαγόρευση που οι κτηνοτρόφοι παραγωγοί ελπίζουν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα άρει κάτω από μια νέα εμπορική συμφωνία. Στη συνέχεια, ο Fox έγραψε προς τον DeMint ότι ανυπομονούμε να “εργαστούμε μαζί σας καθώς η νέα κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου θα αναπτύσσει τις προτεραιότητες της εμπορικής πολιτικής, ακόμη και σε τομείς υψηλής αξίας που έχουμε συζητήσει, όπως αυτόν της άμυνας”.

Πώς ο Fox κατάφερε να βρεθεί σε αυτή τη θέση, μετά το σκάνδαλο που τον κατακρήμνισε το 2011; Το ίδιο το σκάνδαλο παρέχει μια ένδειξη για αυτό: επρόκειτο για μια διέλευση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών συμφερόντων. Ο άνθρωπος που λειτουργούσε το υποκατάστημα της Atlantic Bridge του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ο φίλος του, Adam Werritty, που λειτουργούσε στο κτίριο γραφείων του Michael Hintze. Η εργασία του Werritty διασταυρώθηκε με τις επίσημες λειτουργίες του Fox ως γραμματέας άμυνας. Ο Werritty, ο οποίος κυκλοφορούσε με μια επαγγελματική κάρτα όπου ονομαζόταν ως σύμβουλος του Fox, που όμως ποτέ δεν είχε προσληφθεί από το Υπουργείο Άμυνας, ακολουθούσε τον γραμματέα του κράτους σε πολλές υπουργικές επισκέψεις του στο εξωτερικό και έκανε συχνές επισκέψεις στο γραφείο του Fox.

Μέχρι τη στιγμή που τα στοιχεία αυτής της σχέσης άρχισαν να διαρρέουν, η Επιτροπή Φιλανθρωπικών Ιδρυμάτων είχε διερευνήσει την Atlantic Bridge και διαπίστωσε ότι το έργο της δεν φαινόταν να είναι πολύ φιλανθρωπικό. Θα έπρεπε να εξοφλήσει το φόρο από τον οποίο είχε εξαιρεθεί (ο Hintze πλήρωσε τον λογαριασμό). Σε απάντηση, οι διαχειριστές έκλεισαν τον οργανισμό. Καθώς η ιστορία για τη μη εξουσιοδοτημένη συμμετοχή του Werritty στις υποθέσεις της κυβέρνησης άρχισε να αυξάνεται, ο Fox έκανε μια σειρά από παραπλανητικές δηλώσεις. Τελικά δεν του έμεινε τίποτα άλλο να κάνει παρά να παραιτηθεί.

Όταν η Theresa May έφερε τον Fox πίσω στην κυβέρνηση, αυτό αποτέλεσε ένα ισχυρό μήνυμα σχετικά με το ποιες ήταν οι προθέσεις της κυβέρνησης της. Οι εμπορικές συνθήκες με τις οποίες επιφορτίστηκε ο Fox είναι για την ανάπτυξη των ρυθμίσεων για τα όρια της κυριαρχίας. Τα πρότυπα των ΗΠΑ στα τρόφιμα και για το περιβάλλον τείνουν να είναι χαμηλότερα από ότι αυτά της Βρετανίας και θα γίνουν ακόμα πιο χαμηλά αν ο Trump συνεχίσει την πορεία του προς τον δρόμο που έχει (ή που του έχουν) χαράξει. Κάθε συνθήκη για το εμπόριο που συνάπτεται δημιουργεί ένα κοινό σύνολο προτύπων για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες. Η κυβέρνηση Trump θα απαιτήσει να ρυθμιστούν τα πρότυπα της Βρετανίας προς τα κάτω για να “προσαρμοστούν” με αυτά των ΗΠΑ, έτσι ώστε οι αμερικανικές εταιρείες να μπορούν να διεισδύσουν στις αγορές της χωρίς να χρειάζεται να τροποποιήσουν τις πρακτικές τους. Όλες οι κάρτες, μετά την ψηφοφορία για το Brexit, είναι στα χέρια των ΗΠΑ: εάν το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συνεργαστεί, απλά δεν θα υπάρξει καμία εμπορική συμφωνία.

Η May χρειάζεται κάποιον που να είναι απίθανο να αντισταθεί. Επέλεξε τον Fox, ο οποίος έχει γίνει αναπόσπαστο μέλος της ομάδας της. Η σκιώδης διπλωματική αποστολή που ανέπτυξε μέσα από την Atlantic Bridge τον συνδέει κατ' ευθείαν με την κυβέρνηση Trump.

Πολύ πριν κερδίσει ο Trump, η χρηματοδότηση προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ είχε συστηματικά διαβρώσει το πολιτικό σύστημα. Μια νέα ανάλυση από Αμερικανούς πολιτικούς επιστήμονες βρίσκει μια σχεδόν τέλεια γραμμική σχέση, για 32 συναπτά έτη, ανάμεσα στα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τα δύο κόμματα για τις προεκλογικές εκστρατείες για το Κογκρέσο και το μερίδιό τους στις ψηφοφορίες. Αλλά υπήρξε επίσης μια μετατόπιση σε όλα αυτά τα χρόνια: οι εταιρικοί δωρητές έχουν φτάσει στο σημείο να κυριαρχούν σε αυτή την χρηματοδότηση.

http://gdurl.com/0XDr

Δένοντας τις τύχες μας με εκείνη των ΗΠΑ, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεσμεύεται σε αυτό το σύστημα. Και αυτό είναι κομμάτι του τι είναι περίπου το Brexit: η ευρωπαϊκή νομοθεσία που προστατεύει το δημόσιο συμφέρον απεικονίστηκε από τους συντηρητικούς ευρωσκεπτικιστές λίγο-πολύ ως απαράδεκτη εισβολή στην εταιρική ελευθερία. Λαμβάνοντας πίσω και πάλι, τον έλεγχο από την Ευρώπη, σημαίνει στενότερη ολοκλήρωση με τις ΗΠΑ. Η διατλαντική ειδική σχέση είναι μια ειδική σχέση μεταξύ της πολιτικής και της εταιρικής εξουσίας. Η εξουσία αυτή εδραιώθηκε από τα δίκτυα που ο Liam Fox βοήθησε να αναπτυχθούν.

Τον Απρίλιο του 1938, ο Πρόεδρος Ρούσβελτ είχε αποστείλει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ την ακόλουθη προειδοποίηση: “Η ελευθερία της δημοκρατίας δεν είναι ασφαλής αν οι άνθρωποι ανέχονται την ανάπτυξη της ιδιωτικής εξουσίας σε ένα σημείο όπου αυτή γίνεται ισχυρότερη από ότι το ίδιο το δημοκρατικό κράτος τους. Αυτό, στην ουσία του, είναι φασισμός”. Είναι μια προειδοποίηση που καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε.

Short URL

Επιμέλεια και κατασκευή ''Η γη των πιγκουίνων''

http://creativecommons.org/images/deed/by.png

Copyleft
Το περιεχόμενο αυτής της ιστοσελίδας διατίθεται με άδεια Creative Commons